Amano garnaal

De Amano garnaal is een sterke, grote Caridina die vooral bekendstaat als algeneter in beplante aquaria. De juiste wetenschappelijke naam is Caridina multidentata; de oude naam Caridina japonica kom je nog vaak tegen. Amano's zijn geschikt voor beginners omdat ze brede waterwaarden verdragen, maar ze vragen wel een volledig ingedraaide bak, mineralen voor goede vervelling en een goed sluitende kap.

Voor wie is de Amano garnaal geschikt?

Amano garnalen passen goed bij beginners, beplante gezelschapsaquaria en houders die een actieve grazer zoeken. Ze zijn sterker en groter dan veel siergarnalen, maar geen wondermiddel. Als licht, voedingsstoffen en onderhoud niet kloppen, blijven algen terugkomen. Zie Amano's daarom als nuttige meehelpers, niet als oplossing voor slecht balansbeheer.

Belangrijkste waarschuwing

Amano garnalen lossen geen algenprobleem op als licht, voeding en onderhoud niet kloppen. Ze eten graag draadalg, biofilm en restjes, maar kiezen vaak voor makkelijk voer zodra dat beschikbaar is. Voer dus niet te veel als je wilt dat ze algen blijven grazen. Dek het aquarium goed af, want Amano's kunnen tegen de stroming in klimmen en ontsnappen, vooral vlak na aankoop of bij slechte waterkwaliteit.

Waterwaarden en stabiliteit

Een veilige praktijkrange is 18-26 graden Celsius, pH 6.5-8.0, GH 5-15, KH 1-10 en TDS ongeveer 120-300 ppm. Amano's verdragen bredere waarden dan veel Caridina-soorten, maar ammoniak en nitriet moeten altijd nul zijn. Ook koperhoudende medicatie en zware metalen zijn riskant voor garnalen.

Kraanwater werkt vaak goed als het stabiel is en genoeg mineralen bevat. In zeer zacht water kunnen vervellingsproblemen ontstaan als GH en calcium te laag zijn. Acclimatiseer Amano's rustig, zeker omdat veel dieren uit import of andere waterwaarden komen.

Aquarium inrichting

Gebruik bij voorkeur minimaal 40 liter, met 60 cm aquariumlengte of groter als betere keuze voor een actieve groep. Richt de bak in met hout, stenen, planten, mos, bladeren en open graasoppervlak. Zorg voor een veilige filterinlaat en een goed sluitende kap. Controleer ook kleine kieren rond kabels, slangen en filteropeningen.

Stroming mag, want Amano's komen van nature uit rivierachtige systemen. Schuilplekken blijven belangrijk, vooral na vervelling. Gezonde planten worden normaal niet gegeten, maar stervende bladeren, zachte alg en biofilm worden wel afgegraasd.

Voeding

Amano garnalen zijn omnivore grazers. Ze eten biofilm, algen, draadalg, zachte groene algen, plantresten, bladafbraak, visvoerresten en dood organisch materiaal. In te schone bakken moet je bijvoeren met garnalenvoer, algengericht voer, groente of calciumrijk voer voor goede vervelling.

Voer klein. Amano's pakken snel pellets en kunnen kleinere garnalen of rustige vissen bij het voer wegduwen. Een lichte eiwitgift is nuttig, vooral bij volwassen vrouwtjes, maar overvoeren maakt ze luier op algen en vervuilt het water.

Gedrag en combineren

Amano garnalen zijn overdag actief en opvallend minder schuw dan veel dwerggarnalen. Houd liever minimaal 5 tot 10 dieren, afhankelijk van bakmaat en voedselbeschikbaarheid. Vrouwtjes worden groter en voller dan mannetjes. Bij wildkleurige dieren hebben vrouwtjes vaak korte streepjes of streepachtige markeringen langs de flank, terwijl mannetjes meer losse stippen tonen.

Amano garnalen passen goed bij vreedzame gezelschapsvissen, slakken en andere garnalen zolang de waterwaarden overlappen. Ze kruisen niet met Neocaridina, Crystal Red of andere gangbare dwerggarnalen. Vermijd vissen die garnalen kunnen doorslikken, zoals grote cichliden, grote barbelen, kogelvissen en grote roofachtige bodemvissen.

Kweek en larven

Amano garnalen kweken niet vanzelf door in een gewoon zoetwateraquarium. Vrouwtjes dragen veel kleine eieren onder het achterlijf, meestal ongeveer vier tot zes weken. De larven komen uit als vrij zwevende zoea en moeten binnen enkele dagen naar brak tot zout water. In zoetwater sterven ze normaal voordat ze tot jonge garnaal ontwikkelen.

Gerichte kweek kan wel, maar is veel lastiger dan bij Neocaridina of Crystal Red. De larven hebben zout water, zeer fijn passend voer, beluchting, lichtbeheer en later een rustige overgang terug naar zoetwater nodig. Voor de meeste hobbyisten is Amano-kweek daarom een apart project, geen normale gezelschapsbak-kweek.

Herkomst en herkenning

Caridina multidentata is beschreven door Stimpson in 1860 en werd in de hobby lang verkocht als Caridina japonica. Volwassen dieren leven in zoetwaterrivieren en beken die met zee verbonden zijn. De larven driften richting brak of zout water en jonge garnalen trekken later weer stroomopwaarts naar zoetwater.

Amano garnalen zijn transparant tot grijs, bruin, groenig of licht blauwgrijs, vaak met een lichte rugstreep en roodbruine tot donkere stippen of korte streepjes langs de flanken. Grote vrouwtjes worden vaak duidelijk forser dan mannetjes. Verwarring met andere doorzichtige Caridina of grote Neocaridina komt voor, vooral bij jonge dieren.

Verschil met vergelijkbare garnalen

Amano garnalen zijn geen Neocaridina en geen Crystal Red-achtige Caridina, maar een amphidrome Caridina met larven die zout nodig hebben. Vergeleken met Neocaridina zijn Amano's groter, sterker in algen grazen en kweken ze niet in zoetwater. Vergeleken met waaierhandgarnalen gebruiken Amano's geen waaierhanden en hebben ze geen speciaal zweefvoer in sterke stroming nodig.

Veelgemaakte fouten

• Amano's kopen als snelle oplossing voor een structureel algenprobleem.
• Te veel voeren waardoor ze minder algen eten.
• Dieren in een niet ingedraaide bak zetten.
• Ammoniak of nitriet negeren.
• Koperhoudende medicatie gebruiken.
• Te zacht water zonder mineralen aanbieden.
• Geen schuilplekken na vervelling geven.
• De bak open laten waardoor ze ontsnappen.
• Amano's bij grote roofvissen zetten.
• Verwachten dat eieren tot jongen in zoetwater uitgroeien.