TDS meten bij garnalen: wat betekent de uitslag?
Gepubliceerd door
- Bijgewerkt
- Leestijd
- 1 min lezen
Gebruik een TDS-meter om een bekende waterroutine te vergelijken. De meeste aquariummeters meten elektrische geleidbaarheid en rekenen die om naar een geschatte ppm-waarde. Verschillende omrekenfactoren kunnen bij hetzelfde water verschillende TDS-getallen geven. Noteer daarom ook de meter of gebruik geleidbaarheid in µS/cm.
Zo maak je een bruikbare vergelijking
- Volg de handleiding voor spoelen, kalibreren en temperatuurcompensatie. Meet in een schoon bakje en wacht op een stabiele aflezing.
- Meet aquariumwater en het voorbereide verversingswater met dezelfde meter. Noteer of de bak door verdamping onder het normale peil staat.
- Stel een mineralenrecept eerst vast met GH- en KH-tests. Bewaar de bijbehorende geleidbaarheid of TDS als vergelijkingswaarde.
Een onverwacht hoge of lage uitslag
Een stijgende waarde kan aanleiding zijn om verdamping, bijvullen, bemesting en mineralendosering na te gaan. Het getal benoemt de oorzaak niet. Een lage waarde na het bereiden van osmosewater is aanleiding om het recept en GH te controleren, geen opdracht om blind zout toe te voegen.
Twee bakken met dezelfde TDS kunnen een andere samenstelling hebben. De meter bewijst niet dat water vrij is van ammoniak of koper en geeft geen veilige grens voor Neocaridina, Bee of Sulawesi. Corrigeer een vastgestelde oorzaak via passend voorbereid water. Ga niet rechtstreeks op één ppm-getal sturen.
Bronnen en afbakening
De meet- en bereidingsprincipes komen uit de genoemde bronnen. De volgorde van onderzoek is een redactionele afweging. Gegevens uit viskweek, drinkwater of veehouderij zijn geen bewezen veilige grenzen of behandelingen voor dwerggarnalen. Productinstructies gelden voor het genoemde product.
