Biofilm als garnalenvoedsel: waarde en beperkingen

Grazende garnalen kunnen voedsel van begroeide oppervlakken opnemen, waaronder algen, micro-organismen en organisch materiaal. Biofilm is daarbij geen standaardproduct met een vaste voedingswaarde. De hoeveelheid bruikbaar voedsel kan tussen bakken en in de tijd verschillen; een zichtbaar laagje of druk grazende dieren bewijst niet dat iedere garnaal voldoende binnenkrijgt.

Wat laat onderzoek zien?

In een Neocaridina-proef met specifieke oppervlakken droegen biofilms bij aan kweekresultaten, waarbij resultaten tussen de onderzochte materialen verschilden. Dat is steun voor het belang van bruikbare voedseloppervlakken. Het is geen bewijs dat willekeurig hout, een algenruit of een kale nieuwe bak dezelfde voedselvoorziening levert, of dat extra voer en waterwissels overal achterwege kunnen blijven.

Zo neem je graasvoedsel mee in je plan

• Behoud bruikbare, bereikbare oppervlakken bij onderhoud. Maak niet routinematig alles tegelijk schoon, maar laat vervuiling die doorstroming belemmert ook niet onbeperkt ophopen.
• Beoordeel welke dieren de plekken bereiken. Veel volwassenen op één oppervlak zegt weinig over voedseltoegang voor verborgen jongen.
• Leg daarnaast aangeboden voer, opname en restvoer vast. Bekijk groei en conditie over tijd; één actieve voerbeurt is geen volledige beoordeling.
• Beoordeel de voorziening opnieuw na een grote schoonmaak, herinrichting of toename van de kolonie. Verminder voer niet uitsluitend omdat dieren grazen.

Voor een nieuwe bak combineer je opbouw van graasoppervlakken met controle van de stikstofverwerking. Een “rijpe” bak is geen automatisch bewijs van onbeperkt voedsel. Bij jongen is een passend voedings- en controleplan nodig.

Een biofilmproduct is weer een aparte toevoeging. Een poeder kopen en een functionerende voedselvoorziening vaststellen zijn twee verschillende stappen.

Bronnen en afbakening

• UF/IFAS: Cherry shrimp, Neocaridina davidi
• Viau et al. (2020): Neocaridina davidi in a biofilm-based culture system
• Pantaleão et al. (2015): Nutritional vulnerability in early Neocaridina davidi stages

De Neocaridina-bron beschrijft graasgedrag. De biofilmstudie is via het auteursabstract gelezen en onderzocht specifieke kweekoppervlakken; niet iedere biofilm is daardoor een compleet dieet. De observatieroute hieronder is redactioneel, geen voedingsmeting.